08/02/2019

EAST COAST ROADTRIP PT.1 | Blog #8

Zoo.. Dat is even geleden.. 2 maanden om precies te zijn. Oeps. Ondertussen is er al zoveel gebeurd en loop ik ontzettend achter in blogposts, maar omdat ik toch nog heel graag jullie op de hoogte wil brengen (en deze posts later zelf terug wil lezen) ga ik even terug in de tijd om jullie over mijn roadtrip van 2,5 week in december te vertellen.

Zondag 2 december was het dan zover. Ik had een buspas via Greyhound geboekt die mij van Brisbane naar Melbourne zou brengen, met alle stops ertussen. Daarna zou ik van Melbourne terug naar Brisbane vliegen, de dag voor mijn verjaardag, want die wilde ik toch niet in een hostel met vreemden vieren. Alle hostels had ik vooraf bij YHA geboekt, want daar boden ze een pakket aan voor 15 nachten voor een hele goede prijs. Mijn planning was om tijdens mijn roadtrip de volgende plekken te bezoeken; Byron Bay, Yamba, Coffs Harbour, Port Macquarie, Newcastle, Sydney, Canberra en Melbourne. Een hele trip dus. In deze blogpost ga ik het over de plekjes tot en met Newcastle hebben, anders zitten jullie uren te lezen.

Zondagochtend werd ik afgezet bij het treinstation in de buurt en ging ik met de trein Brisbane in, om vanaf Roma Street Busway station de bus naar Byron Bay te pakken. Toen ik daar aankwam dacht ik wel even van ‘oh, waar begin ik aan’ en na in de verkeerde rij voor de bus te gaan staan veranderde daar niet veel aan. Ik was wel even een goed halfuur best zenuwachtig. Gelukkig vond ik de goede bus en off to Byron Bay we went. Daar aangekomen liep ik naar het hostel, checkte ik in en ging ik het dorpje in opzoek naar de surfshop waar ik mijn eerste Australische surflesson had geboekt. Byron Bay ben ik al eens eerder geweest, maar de chille sfeer in dit prachtige beachdorpje maakte dat ik er nog wel een keer heen wilde, en het was toch op de route. In de surfshop ontmoette ik een Chinees meisje en een Amerikaans meisje Hailey, waar ik de rest van de surflesson mee optrok. Zij stapte meteen op mij af en zei ‘Hey, you’re from Ohio!‘, waarop ik stamelde ‘Uh… kind of..’ Waar een kettinkje om je nek wel niet goed voor is, haha. Surfen kan ik trouwens echt niet; ik heb het voor elkaar gekregen om van de waarschijnlijk 40 keer, 1 keer op die board te staan! Maar hey, I tried, haha. ’s Avonds was het in het hostel erg warm en deed er iemand telkens het licht aan. Niet echt een geweldige nacht was dat. De volgende dag huurde ik een fiets en ben ik naar de lighthouse gefietst, maar dit was wel erg de berg op en de banden waren een beetje leeg, dus een hele tocht. Gelukkig leverde het wat mooie plaatjes op en kon ik daarna in de bus. 

Maandagochtend nam ik dus de bus naar Yamba, een surfersdorpje een paar uur verderop. Man.. Dit was wel even een hele andere ervaring. Het dorpje ligt achter een soort moeras, waardoor je eerst door de middle of nowhere rijdt. Eenmaal aangekomen is er 1 hostel en 1 kleine Spar en een aantal koffietentjes en andere winkeltjes. Een heel klein dorpje dus, maar het schijnt ‘de beste surfspot van Straya’ te zijn. Toen ik uit de bus kwam, ontmoette ik Rosa, Isabel en Roos, 3 Nederlandse meiden. Daarnaast zaten er ook opmerkelijk veel Nederlanders in dit hostel, maar dat maakte dit hostel nog niet zo bijzonder. Het gekke was dat alle jonge backpackers er long term zaten. De kamerdeuren stonden allemaal open en kamers waren ingericht alsof iedereen er woonde. Heel veel mensen bleven hier hangen, maar ik snapte het niet. Een klein dorpje waar helemaal niks zat, waarom zou je daar willen blijven? Tijdens mijn reis heb ik er meer mensen over gesproken, en Yamba was overduidelijk een ‘You love it or you hate it‘ plekje. Een Nederlandse jongen sliep bij mij op de kamer waar ik een praatje mee heb gemaakt en ik de volgende ochtend even op het strand gelegen, maar verder vond ik persoonlijk niks bijzonders aan dit plekje. 

Dinsdag nam ik dus ook snel de volgende bus naar Coffs Harbour. Waar ik Yamba heel saai vond, vond ik Coffs Harbour super leuk. Het hostel was gek; hier niet een overload aan Nederlanders, maar juist Aziaten. Ik sprak twee Duitse meiden, maar verder heb ik mijn eigen ding gedaan. Ik huurde een fiets en ging op weg. In dit dorpje zat een Nederlandse winkel met molentjes, dus daar ben ik even langsgegaan, of course. Daarna ben ik doorgefietst naar het winkelcentrum om wat kaartjes naar mijn vriendinnen te schrijven en heb ik volgens mij nog een ijsje gehaald bij de Mac, haha. Toen ben ik nog langs het strand gefietst, en wow.. Ik ben ervan overtuigd dat Coffs Harbour een van de mooiste stranden van Australië heeft. Echt genieten. 

De volgende dag nam ik de bus naar Port Macquerie. Hier haalde een shuttle mij en een ander meisje van de bushalte. De chauffeur bleek Nederlands en werkte een paar maanden in het hostel en het andere meisje heette Trista en kwam uit Alberta, Canada. Het was al best laat dus samen met haar en een Deens meisje die aanschoof, Meiken, heb ik ’s avonds gegeten. De volgende ochtend besloten Trista en ik om de Coastal Walk te doen, een route van een aantal kilometer langs de kust. En weer, een ontzettend mooie kustlijn. Hier waren het meer rotsen, met prachtig blauw water. Hier maakte ik ook kennis met de felle Australische zon.. Ik had mij ’s ochtends niet ingesmeerd en hier kwam ik in de loop van de middag wel achter, toen mijn benen en nek begonnen te branden. Trista en ik ontmoette Meiken die middag bij de Koala Hospital (de enigste in de wereld!) waar we een gratis tour bijwoonde met alle andere backpackers in het dorp. Wat een leuke ervaring om te zien hoe een bedrijfje zoveel om die beestjes geeft en runt met allemaal vrijwilligers. ’s Avonds namen Trista en ik samen dezelfde Greyhound bus naar Newcastle. Dezelfde shuttle dropte ons weer bij de bushalte, maar stom genoeg was ik mijn tas vol eten (elke backpacker reist met eentje) in de koelkast vergeten. Dit was trouwens niet de eerste keer dat dit mij overkwam.. Volgens mij was het Nederlandse meisje niet zo blij dat ze mij weer terug naar het hostel moest racen.. Oeps, haha. Toen ik weer bij de bushalte kwam, was Trista met Ellen aan het kletsen, een Nederlander die al bijna een jaar in Australië zat en Trista van eerder in haar reis kende. Samen gingen wij verder naar Newcastle, een dorpje 3 uur verderop. Deze busreis vond ik heel naar, want ik had stoel 1 geboekt die extra beenruimte heeft helemaal voorin de bus (heel chill), maar deze buschauffeur leek alsof hij elk moment in slaap kon vallen. Elke keer deed hij zijn ogen een heel aantal seconden dicht en hier had ik vol zicht op. Halverwege de reis ging ik dus maar achterin zitten, in de hoop dat het goed zou gaan na zijn kopje koffie. 

Eenmaal aangekomen in Newcastle om 23.00 ontmoette ik Tim (Duits) en Robert (Canadees) en samen met Trista en Ellen liepen we naar het hostel. Deze was nog best ver van de halte en met onze zware tassen, niet zo leuk. Maar het was gezellig en ik kon het goed vinden met Tim. ’s Avonds laat in een hostel aankomen is trouwens niet zo’n succes, want iedereen op je kamer slaapt meestal en dan voelde ik mij zo schuldig. En je bed opmaken in het donker is ook een hele opgave. De volgende dag ging ik met Ellen en Trista naar het strand, maar hier waaide het te hard dus gingen wij opzoek naar een leuk plekje om te lunchen. ’s Avonds hebben wij samen pasta gekookt en hebben wij de Coastal Walk gelopen, met een hele mooie zonsondergang. Rond 22.00 liepen Trista en Ellen mee naar de bushalte waar ik de bus naar Sydney zou nemen; zij gingen een biertje drinken om te vieren dat Ellen haar secondyear visa was goedgekeurd. Ik moet er niet aan denken dat ik hier twee jaar zou blijven, daar mis ik iedereen in Nederland toch echt wel te erg voor. Met een beetje pijn in mijn hart verliet ik de leuke mensen in Newcastle om Sydney te gaan ontdekken! De bus deed er een aantal uur over, waar ik het merendeel van geslapen heb. Toen ik mijn ogen opende reden wij over de Harbour Bridge en was het eerste wat ik zag een verlichtte Opera House. Zo gaaf was dat! 

En dat was het deel van mijn reis tot aan Sydney! In mijn volgende blogpost kun je over de rest van deze reis lezen. Vooral Newcastle was mijn favoriet, je merkt dat het al echt een voorstad is van Sydney en er zijn ook wat gebouwen die ouder zijn en een Europese uitstraling hebben. Wat mij wel echt tegenviel aan reizen is hoe vermoeiend het is. Klinkt natuurlijk heel erg om te zeggen, want hallo ik heb tenminste de kans! Maar elke dag een nieuwe plek met nieuwe indrukken, tientallen kilometers lopen en slechte nachten slaap zijn wel zwaar, haha. Check vooral de Galerij-pagina voor foto’s!

Liefs, Esmee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *