14/03/2019

Nieuw Gezin, Goodbyes en Dagtripjes | Blog #12

Hee! Ben ik weer met een nieuwe post! Eindelijk loop ik niet meer achter in de blogposts en gaat deze post dus echt over wat ik de afgelopen maand (ongeveer, haha) hier heb meegemaakt. 

Januari en februari vond ik moeilijke maanden. Heimwee vind ik een groot woord, maar ik voelde mij sommige dagen wel echt down. Ik zat veel thuis, want ik wilde geld sparen, maar daardoor had ik ook weinig contact met de buitenwereld en waren mijn dagen gevuld met Netflix en een beetje sporten. Natuurlijk had ik ’s ochtends en ’s middags ook de kids, maar de 8 uur hiertussen voelde ik mij soms echt nutteloos. Waar ik woon zit je ook best buiten de stad, dus om de stad in te komen moet ik altijd de trein nemen en doe dat maar een aantal keer in de week, tel daar een paar koffietjes bij op en een dagje met wat meiden in het weekend wat leuks doen en mijn loon van de week is er zo weer uit. Klinkt misschien heel zeikerig, maar ik wil op mijn blog graag eerlijk zijn over hoe het gaat, haha. En de strijd tussen geld sparen en leuke dingen doen, was en is bij mij altijd een beetje aanwezig. Ik merk ook echt dat ik school echt mis. Ik hield ervan om altijd bezig te zijn en het ritme daarvan. Natuurlijk mis ik de stress niet zo, maar ik mis wel dat ik 5 dagen van de week gedwongen met mensen moest communiceren. Ik mis mensen om mij heen en daarom zit ik nu ook in een winkelcentrum deze blog te typen. Ik hou zo van kletsen en dat mis ik doordat ik niet naar school ga. Dit contact zoek ik wel vaak op hoor door af te spreken met meiden, maar toch is het anders. 

Het klinkt misschien een beetje zwaar als ik dit zo typ, maar natuurlijk doe ik ook hele leuke dingen hier. Het is alleen zo dat mijn leven hier veel meer is dan de leuke foto’s die ik op Instagram post, want dat zijn natuurlijk altijd de highlights haha. Ik ben begin februari een dagje met wat meiden naar Springbrook National Park gegaan, waar we de hele middag hebben rondgewandeld en de avond afsloten met McDonalds (was ook wel een hoogtepuntje van die dag). Een week later ging ik met een andere groep naar Noosa, een kustplaatsje ten noorden van Brisbane. ’s Ochtends gingen we naar wat marktjes en ’s middags hebben wij aan het strand gelegen. Eigenlijk was de dag te kort om alles te zien en doen, dus misschien ga ik binnenkort nog terug. Het was in ieder geval stralend weer en hadden we het gezellig in de huurauto die ik reed. Ik heb ook met Tim afgesproken, de jongen die ik in december in Sydney tegen kwam. Die kwam terug naar Brisbane, dus ik wilde al zijn Nieuw Zeeland verhalen wel aanhoren. Ook heb ik een middag een TravelExpo in de stad bezocht, gewoon omdat ik het huis uit wilde. Een van de hoogtepunten van de laatste tijd was mijn dagje naar Moreton Island, een eiland voor de kust van Brisbane. Samen met Karis (Engels) en Talinka (Nederlands) ging ik hier op een zondag heen. De ferry ging al om 7 uur, dus ik zat om 5 uur al in de auto. Het was even moeilijk opstaan, maar toen ik eenmaal in de auto zat kwam de zon prachtig op. We hebben die dag een uurtje op quad’s rondgescheurd over het eiland (maakte dat ik nog meer een quad wil!) en hebben we sandboarding gedaan, waarmee je met een plank van super hoge zandduinen racet. Het filmpje staat op mijn Facebook! 

Met Emily en Hamish heb ik ook leuke dingen gedaan. We zaten weer goed in het ritme van school en daycare, dus droppen en ophalen was niet meer zo’n groot probleem. Hamish aankleden ’s ochtends was vaak de grootste struggle, want dat wilde hij nooit. Ik ben meerdere keren met Hamish naar het park geweest, wat resulteerde dat ik hem een uur op de schommel duwde, haha. Hij is een keertje van de schommel afgevallen, en de driejarige meneer noemt het nog elke keer als ik hem op schommel zet. Blijkbaar heeft het dus wel indruk gemaakt.. Emily bracht ik een heel aantal keer naar karate of yoga, 2 van de sporten die ze doet. Tussen dat ik haar ophaalde van school en afzette bij de sport hadden wij altijd een uurtje waarin wij niet echt naar huis konden, maar ook niet wat anders konden gaan doen. Dit vulden we dan door op muziek in de auto te dansen en onszelf te filmen, gewoon lekker gek doen. 

7 maart was mijn laatste dag als au pair bij het gezin waarvoor ik naar Australië kwam. Mijn originele plan was om tot eind april bij hun te blijven, maar zijn konden voor daarna moeilijk een nieuwe au pair vinden. Uiteindelijk vonden zij een hele leuke Nederlandse meid, Maartje, die begin maart zou beginnen. Dit betekende echter een overlap van meer dan 6 weken.. Als oplossing hadden Andrew en Sarah toen bedacht dat ik bij de buren zou kunnen gaan au pairen voor de laatste 6 weken. De buren, Dane en Mary-Ann, hebben twee jongens, Mitchell (8) en Harry (5) en wonen op loopafstand. Ik ken ze al vanaf het begin van feestjes en kan heel goed met ze opschieten, maar toch overviel het mij wel echt. Ik vond het jammer dat het zo moest lopen, maar vond ik tegelijk ook wel leuk om aan iets nieuws te beginnen. Ondertussen ben ik oververhuisd en gaat het heel goed. Het ‘afscheid’ was een beetje gek, omdat ik ze nog gewoon blijf zien en het dus niet een echt afscheid is. Ook moest ik al mijn spullen inpakken terwijl ik niet echt Australië verlaat. Wel is een nieuw gezin na 6 maanden wel heel verfrissend, je hoort nieuwe verhalen en leert andere mensen kennen. Deze jongens gaan naar een andere school, dus ik rijd ’s ochtends ook door een ander gebied. Deze jongens zijn heel zelfstandig en zijn gewend om geen au pair te hebben, waardoor ze veel zelf doen wat ook heel leuk is om te zien. 

Februari en maart bestonden ook uit een aantal goodbyes, want een heel aantal van mijn au pair vriendinnen vertrokken om te reizen of gingen terug naar Nederland. De ‘standaard’ is om hier 6 maanden te au pairen, dus degene die in september samen met mij begonnen zijn nu allemaal klaar. Toen ik afscheid nam van Milou vond ik het wel jammer dat ik nog een dikke maand moet, want eerlijk gezegd snap ik heel goed waarom het au pairen voor 6 maanden is. Na 6 maanden wil je ook wel wat anders, of dat nou reizen of naar huis gaan is. Een aantal keer heb ik al de vraag gekregen of ik nog een keer au pair zou willen zijn, en mijn antwoord daarop is nee. De kinderen zijn leuk en ik vind het fijn dat ik een thuisbasis heb, maar je ervaart het echte backpacken en reizen op deze manier niet. Daarvoor moet je denk ik ook al in Nederland gespaard hebben, want met een au pair baan verdien je daar ook niet genoeg voor (in mijn geval dan). Ik ben ook niet verliefd op Australië.. Het is een prachtig land en ontzettend gaaf om te reizen, maar ik zou hier niet willen wonen. Ik heb echt seizoenen nodig, en ik vind de bergen een stukje leuker dan het strand. Wie weet vind ik dit allemaal in Nieuw Zeeland en denk ik daar echt, ja dit is het. Dat is namelijk het plan na het au pairen. 17 april vliegen Sem en papa naar Brisbane en laat ik ze zien waar ik al deze tijd heb gezeten. Daarna vliegen wij naar Nieuw Zeeland om in 13 dagen van Auckland naar Christchurch te reizen in een campervan. Zij vliegen 4 mei naar huis en een weekje later, 11 mei, land ik op Schiphol! Ik heb hier allemaal zo ontzettend veel zin in! Het wordt een hele gave reis denk ik. 

De tijd gaat nu opeens zo snel. Iets wat ik tegen een aantal meiden hier heb gezegd en voor mij echt zo voelt is; de dagen gaan langzaam, maar de weken gaan snel. Ook heb ik de afgelopen 6 maanden constant het gevoel dat mijn leven stilstaat, maar niet in negatieve zin hoor. Het voelt alsof ik constant in een lange vakantie leef, waarin ik de hele tijd een soort van ritme probeer te creëren. Mijn moeder was even bang dat ik hierna nooit zou gaan studeren.. Nou, deze nerd gaat echt nog wel wat doen hoor. Ik mis het gewoon! Het plan (voor nu, want you know me, een plan kan zomaar veranderen blijkt, haha) is Verloskunde in Groningen. Ik heb in januari een toelatingsexamen gedaan, waar ik met een 8,2 (zo happy!) voor slaagde. Toen was ik door naar de tweede ronde, waar ik via Skype moest samenwerken met 3 andere kandidaten. Dit was via Skype toch best lastig en ik durf er ook niks over te zeggen.. 15 april krijg ik te horen of ik toegelaten ben of niet, dus nog even lekker genieten van mijn tijd hier. Ook heb ik ondertussen een hele leuke baan geregeld voor van de zomer, waar ik enthousiast over ben. 

Nog minder dan 6 weken dus.. Nog even volop proberen te genieten en in het moment te leven, want ik weet zeker dat als ik hier wegben, dat ik het dan heel erg ga missen. Ik weet dat ik de omgeving en de stad vooral ga missen. Steden hier bestaan uit alleen maar hoogbouw en alles is ruim opgezet, geen Europese stad dus. Ook wonen wij midden in de heuvels en is Australië helemaal nergens plat, ik kan mij helemaal niet meer voorstellen hoe dat in Nederland is, haha. Dane maakte vanmiddag een lunch voor ons tweeën klaar en ik at voor het eerst hier een stukje kangoeroe op brood. #weekzondervlees doen ze hier dus niet echt aan, haha. Maar het was lekker! Tot in de volgende blogpost!

Liefs, Esmee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *